امرداد روز در امرداد ماه که روز هفتم است جشن امردادگان می باشد و به تاريخ خورشيدی برابر ۳ امردادماه است اين جشن متعلق به امشاسپند امرتات که مظهر جاودانگی و تندرستی و دير زيستن است .قبل از هر چيز بايد درباره واژه اشتباه مرداد توضيح داده شود؛واژه اوستايی امرداد امرتاته amertata است که به معنای بی مرگی است و اگر الف آن را که پيشوند نفی است از قلم بياندازيم معنی آِن عوض شده و فرشته بيمرگی و جاودانگی به ديو نيستی و مرگ تغيير شکل می دهد .زيرا همانطور که امرداد به معنی بی مرگی است مرداد معنی مرگ می دهد .بنابراين شايسته است که اين کلمه را امرداد بخوانيم.بطوريکه در بحث امشاسپندان توضيح داديم اين فرشته نماينده آخرين مرتبه کمالاتست . صفات پاک فرشته امرداد و توجه او نسبت بآبادی زمين و پاکی و نظافت بطور مشروح بيان شد نظر بهمان صفات پاک و پسنديده است که ايرانيان اين روز را جشن می گرفتند و به شادی می پرداختند و خود را برای پيروی از فرشته مذکور آماده می ساختند .ابوريحان در صفحه ۲۵۰ ترجمه فارسی آثارالباقيه می نويسد ((مرداد ماه روز هفتم آن مرداد روز است و آنروز را بواسطه اتفاق افتادن دو اسم با هم جشن می گرفتند معنای مرداد آنست که مرگ و نيستی نداشته باشد مرداد فرشته ايست که بحفظ گيتی و تربيت غذاها و دواها که اصل آن نباتات است وزائل کننده گرسنگی و ضرر و امراض می باشد موکل است.))
نياکان ما در اين روز به باغها و مزارع خرم و دلنشين می رفتند و پس از نيايش به درگاه اهورامزدا اين جشن را با شادی و سرور در هوای صاف و در دامن طبيعت برگزار می کردند
+
نوشته شده در شنبه 7 بهمن1385ساعت 10:32 توسط گروه اهورامزدا
|
در ايران باستان در هر ماه، در روزی که با نام آن ماه همنام میشد، جشنی برگزار میکردند که برخی از اين جشنها از عموميت و اهميت زيادی برخوردار بودند از جمله جشن تيرگان که در روز تير از ماه تير (برابر با ۱۳ تيرماه) برگزار میشد چنانچه از شاهنامه بر مي آيد ميان ايران و توران سالها جنگ وستيز بود در نبرد ميان افراسياب و منوچهر شاه ايران سپاه ايران شکست سختی می خورد اين واقعه در روز اول تير اتفاق می افتد و در گذشته اين روز برای ايرانيان عزای ملی بود و جالب است بدانيد هنوزم ديدار از خانواده های عزادار در اين روز ميان زرتشتيان رايج است سپاه ايران در مازندران به تنگنا می افتد سر انجام دو سوی نبرد به سازش در آمدند و برای آنکه مرز دو کشور مشخص شود و ستيز از ميان بر خيزد پذيرفتند از مازندران تيری به جانب خاور پرتاب کنند هر جا تير فرو آمد همان جا مرز دو کشور باشد و هيچ يک از دو کشور از آن فراتر نروند تا در اين گفتگو بودند فرشته زمين اسفنديارمذ پديدار شد و فرمان داد تير و
آرش در ميان ايرانيان بزرگترين کماندار بود و به نيروی بی مانندش تير را دورتر از همه پرتاب می کرد .فرشته زمين به آرش گفت تا کمان بردارد و تيری به جانب خاور پرتاب کند.آرش دانست که پهنای کشور ايران به نيروی بازو و پرش تير او بسته است و بايد توش و توان خود را در اين را بگذارد.او خود را آماده کرد برهنه شد و بدن خود را به شاه و سپاهيان نمود و گفت ببينيد من تن درستم و گژی در وجودم نيست ولی می دانم چون تير را از کمان رها کنم همه نيرويم با تير از بدن بيرون خواهد آمد. آن گاه آرش تير و کمان را برداشت و بر بلندای کوه دماوند بر آمد و به نيروی خداداد تير را رها کردو خود بی جان بر زمين افتاد(درود بر روان پاکش).هرمز خدای بزرگ به فرشته باد فرمان داد تا تير را نگهبان باشد و از آسيب نگه دارد . تير از بامداد تا نيمروز در آسمان می رفت و از کوه و در و دشت می گذشت تا در کنار رود جيهون بر تنه درخت گردويی که بزرگتر از آن در گيتی نبود ؛نشست .آن جا را مرز ايران و توران جای دادند و هر سال به ياد آن جشن گرفتند.جشن تيرگان در ميان ايرانيان از اين زمان پديدآمد.
در اوستا آمده است :
تـيشتر ستاره را يومند و فرهمند را مستايـيم که شتابان بدان سوی پرواز کند. به سوی دريای فراخکرت پرواز کند. مانند تير ارحش (آرش) بهترين تـيرانداز ايرانی که از کوه ائـيریوخشوت به طرف کوه خوانونت پرتاب گرديد ....
کمان آوردند .
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 17:41 توسط گروه اهورامزدا
|
باران روز دهم تيرماه كه در اوج گرماي تابستاني باريدن گرفت نقطه اي براي فوران احساسات بيشتر ايرانيهايي بود كه هنوز جشن تيرگان جشني كه به جشن باران ميشناسندش فراموششان نشده بود هرچند بارش باران در تابستان و يا سيزدهمين روز فروردين چيز تازه اي نيست ولي بخاطر ندرتش و بخاطر مصادف شدن آنها با تير روز هيجان عجيبي را در خيلي از ايرانيها ايجاد ميكند و ما پاس ميداريم باراني را كه براي سرزمين ايرانمان كه در بيشتر مناطق ان هواي خشك داردآباداني و سبزي را به همراه مي آورد و يقين مي دانيم كه بودند ايرانيهاي كه پيش از ما چنين مي كردندو ان را با مراسم مختلفي كه هم باعث شادماني و هم باعث باارزش تر نمودن اين آفريده كمياب ميگرديده همراه ميكردند مراسمي كه امروز تنها ردپاهايي از آن باقي مانده است .
جشن تيرگانكه در روز دهم تير برابر تيرروز از تيرماه برگزار ميشود كه از جمله جشنهاي باارزشي است كه هنوز مانند بسياري جشنهاي ماهنه ديگردر ميان ايرانيان به فراموشي سپرده نشده ولي در ميان زرتشتيان با اهميت بيشتري برگزار ميگردد و هرساله زرتشتيان در اين روز با جمع شدن در كنار يكديگر و مراسم آب ريزان سنتهاي كهن آن را حفظ كرده اند و در ميان ديگر ايرانيان هرچند مراسم آب ريزان جلوه چنداني ندارد ولي همچنان داستان تيرآرش پا برجا باقي مانده و در گوشه و كنارهايي ايرانياني چند ان را جشن ميگيرند .
برخلاف آنچه در برخي مقالات ديده ميشود نام آرش كمانگير در شاهنامه در ميان قهرمانان به چشم نمي خورد و تنها در اوستا و آثارالباقيه ابوريحان بيروني نام اين قهرمان آورده شده هرچند شايد تمام شاهنامه خود داستان آرشي است كه براي حفظ ايران جانش را در پرتاب تيري سرنوشت ساز گذاشته چه داستانهاي شاهنامه مملو از جدال هاي سرنوشت ساز است ولي داستان پرواز تير آرش جداگانه در اين كتاب نيامده داستان ارشي كه در جنگ ايران و توران زماني كه نتيجه بين نبرد ايران به پادشاهي منوچهر و سپاه توران به پادشاهي افراسياب به پادشاهي افراسياب به پرتاب تيري بستگي دارد جان خود را در تير ميگذارد و تير تا كنار رود جيحون به پرواز در مي آيد و در انجا مرز ايران و توران مشخص ميشود .
زيبا ترين چيزي كه در اين داستان به چشم مي خورد شباهت آرش كمانگير ،سخت كمان ، دارنده تير تيز رو ،آرش شيپاك تير(شيواتير ) كسي كه تير يا خودش مانند شيوا است(شيوا يكي از سه ايزد بزرگ هند است كه بسياري از صفات او با ايزد تير يا تيشتر شبيه است ) با ويشنو است كه يكي خدايي هندي است كه سرزمين خدايان را دوباره بدست مي آورد و ديگري پهلواني است كه مانند بسياري ايزدان ديگر خصوصيات انساني يافته و سرزمين ايران را از دست تورانيان ميرهاند .
باران روز دهم تيرماه كه در اوج گرماي تابستاني باريدن گرفت نقطه اي براي فوران احساسات بيشتر ايرانيهايي بود كه هنوز جشن تيرگان جشني كه به جشن باران ميشناسندش فراموششان نشده بود هرچند بارش باران در تابستان و يا سيزدهمين روز فروردين چيز تازه اي نيست ولي بخاطر ندرتش و بخاطر مصادف شدن آنها با تير روز هيجان عجيبي را در خيلي از ايرانيها ايجاد ميكند و ما پاس ميداريم باراني را كه براي سرزمين ايرانمان كه در بيشتر مناطق ان هواي خشك داردآباداني و سبزي را به همراه مي آورد و يقين مي دانيم كه بودند ايرانيهاي كه پيش از ما چنين مي كردندو ان را با مراسم مختلفي كه هم باعث شادماني و هم باعث باارزش تر نمودن اين آفريده كمياب ميگرديده همراه ميكردند مراسمي كه امروز تنها ردپاهايي از آن باقي مانده است .
جشن تيرگانكه در روز دهم تير برابر تيرروز از تيرماه برگزار ميشود كه از جمله جشنهاي باارزشي است كه هنوز مانند بسياري جشنهاي ماهنه ديگردر ميان ايرانيان به فراموشي سپرده نشده ولي در ميان زرتشتيان با اهميت بيشتري برگزار ميگردد و هرساله زرتشتيان در اين روز با جمع شدن در كنار يكديگر و مراسم آب ريزان سنتهاي كهن آن را حفظ كرده اند و در ميان ديگر ايرانيان هرچند مراسم آب ريزان جلوه چنداني ندارد ولي همچنان داستان تيرآرش پا برجا باقي مانده و در گوشه و كنارهايي ايرانياني چند ان را جشن ميگيرند .
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 17:37 توسط گروه اهورامزدا
|
جشن خوردادگان يكي از جشن هاي ماهيانه اي است كه در روز چهارم خورداد ماه برگزار مي شود. از چگونگي برگزاري اين جشن در دوران باستان آگاهي دقيقي در دست نيست؛ اما چون خورداد به معناي رسايي و تندرستي است و در جهان مادي نگهبان آب است مي توان پنداشت كه نياكان ما در اين روز به كنار چشمه ها ، رودها و يا درياها رفته و به پرستش اهورامزدا مي پرداخته اند .
واژه اوستايي خورداد، هئوروتات است كه در زبان سانسكريت در ودا بصورت سئوروتات آمده و به معني رسايي و تندرستي است . اهورامزدا از سرچشمه بخشايندگي خويش اين فروزه را به واسطه امشاسپند هئوروتات به آفريدگان خود بخشيده تا هر پديده اي رسا گردد و رسايي و تندرستي نه تنها ويژه اين جهان است ، بلكه رسايي مينوي و تندرستي روح و روان ، هدف والاي جهانيان است .
اهورامزدا مي خواهد كه همگان به ياري امشاسپند هئوروتات از اين بخشايش مينوي و مهرباني حقيقي برخوردار گشته و هركس بتواند با نيروي رسايي و پرورش و افزايش آن در وجود خويش، داراي مقام رسايي و كمال بي زوال گردد .
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 17:28 توسط گروه اهورامزدا
|
جشن اردی بهشتگان در اردی بهشت روز از اردی بهشت ماه است که نام روز و ماه با هم برابر افتاده است .مطابق گاهنمای قديم که هر ماه سی روز بوده اين جشن در سوم اردی بهشت می باشد ولی مطابق تقويم کنونی که شش ماه اول سال را ۳۱ روز حساب کرده و يک روز به فروردين ماه افزوده اند جشن ارديبهشتگان در دوم ارديبهشت واقع می شود . در اين جشن شهرياران بار عام می دادند و موبد موبدان آيينی را که مرسوم بوده در حضور پادشاه برگزار می کرد و همه را اندرز می گفت.سران هر گروه به پادشاه معرفی می شدند و هنرمندان مورد مرحمت واقع می گرديدند و بدريافت پاداش افتخار حاصل می کردند .اين روز به فرشته مقدس ارديبهشت تعلق دارد که مظهر پاکی و راستی و درستی و نماينده آيين ايزدی و نگهبانی آتشها با اوست .معمولا بايد در اين روز ارديبهشت يشت خوانده شود و به آتش توجه گردد .و به خاطر مقام و مرتبه ارديبهشت امشاسپند اين جشن به نام اوست و نظر به همان صفات و کمالات است که ايرانيان قديم اين روز را جشن می گرفتند و خود را برای قبول صفات اين فرشته مقدس آماده می ساختند .جشن ارديبهشت گان همان عيد گل است که در ميان ساير ملتها با تجليل فراوان بر پا می شود .ابوريحان در باره اين جشن می نويسد: ((ارديبهشت ماه؛روز سوم آن اردی بهشت است و آن عيدی است که ارديبهشتگان نام دارد برای اينکه هر دو نام با هم متفق شده.اردیبهشت به معنی بهترين راستی است ؛بعضی گفته اند بمعنای منتهای خير و خوبی است .
ارديبهشت فرشته آتش و نور است و اين دو با او مناسبت دارد و خداوند او را به اين کار موکل کرده و نيز ماموريت داده است علل و امراض را بياری ادويه و اغذيه زائل کندو صدق را از کذب و حق را از باطل تميز دهد .اينکه ابوريحان فرشته ارديبهشت را تميز دهنده راست و دروغ و حق و باطل تشخيص داده برای اينست که اين فرشته همانطور که گفته شد نماينده راستی و درستی است . بنابراين هر کس از او پيروی نمايد معلوم می شود در راه راست و حق است و هر کس از او دوری کند و از صفات او بی بهره باشد مسلم است که در راه باطل دروغ است .
ارديبهشت يا اشا وهيشته از جمله امشاسپنداني است كه بدليل وظائف مهمش داراي اهميت فراوان در ميان ايرانيان بوده است تا انجا دعاي معروف اشم وهو كه از بنيادي ترين مفاهيم اعتقادي زرتشتيان مي باشد به نام نماز اشه يا ارديبهشت نيز خوانده مي شود . اين امشاسپند كه به ياري بهمن (وهمن )انچه را كه هرمزد افريده است افزايش مي بخشد به دو گونه معرفي مي شود نخست او را نگهبان نظم و قانون ايزدي و نظم اخلاقي در اين جهان ميدانند تا هريمن و انچه افريده اوست ان را نابود نگرداند و ديگر راستي و نظم را در نيايشها زير نظر دارد تا پارسايان اشا (راستي ) را دنبال نموده و پس از مرگ انان كه او را خشنود سازند در بهشت راهنمايي ميكند او همچنين نگهدارنده نظم در دوزخ مي باشد تا دوزخيان بيش از انچه بايد مجازات نشوند بدين ترتيب وي كه نماينده زميني او اتش است كه از برترين عناصر در ميان ايرانيان (و شايد جهانيان ؟)است از نگهبانان نظم كه مهمترين نشانه تفكيك دنياي اهريمني و ايزدي است مي باشد
و از انجا مي توان حدس زد كه اين جشن در ميان ايرانيان داراي ارزش زيادي بوده كه متاسفانه امروزه با روي كار امدن ارزشهاي اعتقادي ديگربسياري از مفاهيم زيباي اعتقادي كهن ايرانيان رو به فراموشي و سهل انگاري نهاده است و از اين روست كه بسياري از جشنهاي كهن ايرانيان باستان امروز به چنين سرنوشتي رسيده اند كه شايد كمتر كسي حتي نامي از انها شنيده باشد و زنگ خطر انها بصدا در امده است .به هر حال ايرانيان باستان در جشن ارديبهشتگان لباس سپيد را كه سمبلي از پاكي است بر تن مي كردند و به ادريانها و اتشكده ها مي رفتند و به نيايش اهورا مزدا مي پرداختند تا بيماريها را دور كند و راستي را از دروغ باز نمايد .
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 17:22 توسط گروه اهورامزدا
|
روز نوزدهم هر ماه «فروردين» نام دارد و نوزدهم فروردين جشنی برگزار میشد، به نام «فروردينگان» كه به آن «فرودگ» نيز مي گويند.
«فروردين» به معناي «فروهرها» و ماه فروردين اصلا ماه فروهرها و اين جشن در تجليل از فروهرهاست. فروهر (Frawahr) كه صورت اوستايي آن فروشی (Fravashi) و صورت پارسی باستان آن فرورتی (Fra-vrti-) است، يکی از موجودات اساطيری ايران و از بحث انگيزترين آنهاست.
هر انسانی از پنج عنصر تشكيل شده است: روان، جان (اساس زندگی)، فروشی («خود» آسمانی او)، وجدان و تن. فروهر يا فروشی بخشی از وجود مينوی انسان است كه روح محافظ اوست. هر بدی كه آدمی بر زمين كند، بر «خود آسمانی او تاثير نمیگذارد و فقط وجود زمينی انسان است كه به سبب گناهانش در دوزخ رنج میبرد. به عبارت ديگر، فروهر روح پاسبان آدمی است كه پيش از تولد وجود دارد و پس از مرگ نيز باقی می ماند. روان پس از مرگ به فروشی خود می پيوندد. از آنجا كه فروهرها يكسره پاكاند، از ياوران نيروهای اهورايي به شمار میآيند و اهورامزدا را در نبرد با اهريمن ياری میكنند. آنان همچون «سواران دلاور نيزه به دست» به صف ايستادهاند و مانع فرار اهريمن از جهان روشنی میشوند كه با زور در آن وارد شده بود .
عقيده به فروشی باوری پيش زرتشتی و متعلق به دوران آريايی هاست. باوری كه محكم و با قدرت به دين زرتشت راه يافت و كاملا رنگ دینی به خود گرفت .
جشنهای نوروزي و ماه فروردين با فروهرها پيوند خورده است چون عقيده بر اين است كه در اين ايام سال، فروهرها به زمين فرود می آيند و به خانه های سابق خويش می روند. پس مردم بايد برای پيشواز آنان خانه را پاكيزه كنند، برای هدايت آنان آتش بيفروزند و در اين روزها، بوی های خوش در آتش نهند و روانها را ستايش كنند و اوستا بخوانند تا روانها آسايش داشته باشند و با شادی و نشاط باشند و بركت ارزانی دارند. در اين روزها، به هيچ كاری نبايد دست زد، مگر انجام وظايف و كار نيك تا اينكه فروشیها با رضايت خاطر به جایهای خويش برگردند و خوبی بخواهند و در پايان جشن، روانها را بدرود می گويند. در روز نوزدهم فروردين، روز جشن فروردينگان مراسم خاصی در بزرگداشت اين موجودات مينوی و در بعدی گستردهتر، در بزرگداشت روان درگذشتگان برگزار میشد، كه هنوز در ميان هموطنان زردشتی، به خصوص در يزد، با تشريفات خاصی برگزار می شود .
فرودگ يا فروردينگان جشنی است برای يادبود درگذشتگان و از آنجا كه در دين زردشتی، آيينهای سوگواری به اشكالی كه می شناسيم، وجود ندارد، اين مراسم به صورت جشن برگزار می شود و مردم روان درگذشتگان را هم در شادی خود شركت می دهند.
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 16:51 توسط گروه اهورامزدا
|
زرتشتيان عموما از بزرگ و کوچک در اين روز به پرستشگاه می روند اوستا می خوانند و به عبادت خدا می پردازند و برای شادی روان درگذشتگان جهت ساختمان های همگانی و رفع احتياج از نيازمندان با دادن پول يا مساعدت های ديگر اقدام لازم بعمل می آورند . نظير اين جشن در اديان ديگر نيز وجود دارد و آنرا جشن اموات می گويند . در نزد هندوان ستايش نياکان (pitara) شبيه فروردگان ايرانی می باشد.رمها نيز ارواح مردگان را باسم مانس پروردگارانی تصور کرده و فديه تقديم آنها می نمودند و عقيده داشتند روح پس از بخاک سپردن بدن بيک مقام بلند می رسد و هر چند آرامگاه آنان در زمين است ولی قادر است در روی زمين نفوذ و تسلطی داشته باشد . بواسطه فديه و قربانی توجه
زرتشتيان عموما از بزرگ و کوچک در اين روز به پرستشگاه می روند اوستا می خوانند و به عبادت خدا می پردازند و برای شادی روان درگذشتگان جهت ساختمان های همگانی و رفع احتياج از نيازمندان با دادن پول يا مساعدت های ديگر اقدام لازم بعمل می آورند . نظير اين جشن در اديان ديگر نيز وجود دارد و آنرا جشن اموات می گويند . در نزد هندوان ستايش نياکان (pitara) شبيه فروردگان ايرانی می باشد.رمها نيز ارواح مردگان را باسم مانس پروردگارانی تصور کرده و فديه تقديم آنها می نمودند و عقيده داشتند روح پس از بخاک سپردن بدن بيک مقام بلند می رسد و هر چند آرامگاه آنان در زمين است ولی قادر است در روی زمين نفوذ و تسلطی داشته باشد . بواسطه فديه و قربانی توجه او را از عالم زبرين بسوی خود می کشيدند .ماه فوريه در قبرستانها عيدی برای مردگان می گرفتند و نياز می نمودند.در جشن فروردينگان پارسيان هند به آرامگاه می روند و در معبد آنجا چوب صندل بخور می دهند و موبدان باندر ميوه و گل مراسم آفرينگان خواندن دعا بجا می آورند جشن فروردگان شبه است به عيد (taussaint)نزد عيسويان کاتوليک که در اول ماه نوامبر عيد اموات شمرده می شود و از درگذشتگان ياد نموده و مزار آنان را با گل می آرايند.زرتشتيان ايران در جشن فروردگان بآرامگاه درگذشتگان می روند و اوستا می خوانند و احسان و انفاق می کنند و بوهای خوش به آتش می نهند و هفت جور ميوه خشک از قبيل خرما انجير سنجد کشمش و غيره در اصطلاح لرک نام دارد تهيه می بينند و موبد بر آنها اوستا می خواند .
و پس از خواندن اوستا که در واقع تبرک می شود بين مردم تقسيم می کنند.علاوه بر لرک ميزد نيز برای انجام مراسم آماده می شود ميزد عبارت است از ميوه های تر و خوراکی هايی است که برای تشريفات آفرينگان گذارده می شود . در اين روز نان مقدس هم که درون نام دارد (در اوستا دره ئونه) می آورند و بمردم می دهند و علاوه بر اين نان ديگری که از روغن کنجد درست می شود و نان گرد است و به سورک معروف است آماده می نمايند سورک مانند نان روغنی است که مسلمانان در جمعه آخر سال درست می کنند و مخصوصا در قبرستان می برند و بمردم می دهند .در اين روز معمولا قسمتی از فروردين يشت و همچنين نمازهای ديگر را که به آفرينگان اردا فروش يا فروردينگان و آفرين بزرگان معروف است می سرايند . در اينجا لازم است ياد آور شويم موبدان و ساير زرتشتيان پيش از خواندن آفرينگان يا قسمتهای ديگر اوستا آداب طهارت بجا می آورند يعنی وضو می گيرند و دست و صورت می شويند که در پهلوی پادياب گفته می شود .
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 16:45 توسط گروه اهورامزدا
|
«فروردين» نام نخستين ماه سال و فصل بهار و روز نوزدهم هر ماه در گاهشماری اعتدالی خورشيدی است. در اوستا و پارسی باستان «فرورتينام» در پهلوی «فرورتين» و در فارسی «فروردين» گفته شده كه به معنای فرورهای پاكان و فرورهای پارسايان است. بنا به عقيده پيشينيان، ده روز پيش از آغاز هر سال فروهر در گذشتگان كه با روان و وجدان از تن جدا گشته، برای سرکشی خان و مان ديرين خود فرود می آيند و ده شبانه روز روی زمين به سر می برند. به مناسبت فرود آمدن فرورهرهای نيكان، هنگام نوروز را جشن فروردين خوانده اند. فروهران در ده روز آخر سال بر زمين هستند و بامداد نوروز پيش از بر آمدن آفتاب به دنيای ديگر می روند.
در اين ماه آفتاب در برج قوچ(حمل) قرار می گيرد. از اين رو فروردين را در بروج دوازده گانه برابر با قوچ يا حمل دانسته اند. از ماه فروردين نزد اقوام مختلف ايران با عناوين محلی گوناگونی ياد شده است. كردها آن را «جوثانه» و برخي «خاكه ليوه» نام می برند و آن را ماه جشن می دانند. در مناطق گيلان با نام های «سياما» و «اول ما» در مازندران به نام های «فروردين»، «سيا» و «سبيو» و در كومشی (نواحی شرقی و مركزی ايران) به عنوان «سي يا» نام برده شده است. در فروردين روز، پوشيدن جامه نو و ديدن گوسپندان و رمه و گله گاوها و اسبان، نيكوست.
رنگ قرمز، فلز آهن، سنگ مرجان قرمز و سياره مريخ را به اين ماه منسوب می دانند.
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 16:36 توسط گروه اهورامزدا
|
سخن اول:
ایرانیان قدیم هر روز از روز های ماه را به نامی می خواندندکه نزد آن ها مفهومی خاص داشت و در هر ماه هنگامی که نام روز و ماه با هم یکی می شد ان روز را جشن می گرفتند. به این جشن ها جشن های ماهیانه می گفتند که هر یک بنا بر مناسبتی خاص برگزار می شد:
فروردینگان:۱۹ فروردین
اردیبهشتگان:۳ اردیبهشت
خوردادگان:۶ خورداد
تیرگان:۱۳ تیر
امردادگان:۷ مرداد
شهریورگان:۴ شهریور
مهرگان:۱۶ مهر
آبانگان:۱۰ آبان
آذرگان:۱۰ آذر
دیگان:۸و۱۵و۲۳ دی
بهمنگان:۲ بهمن
اسفندگان(سپندارمذگان):۵ اسفند
همچنین جشن های دیگری همچون: نوروز . پولکه . یلدا . سده و چهارشنبه سوری است که در ای وبلاگ به آن اشاره و در باره ی آن توضیح خواهیم داد وجود داشته که متاسفانه امروزه به تعداد معدودی از آن ها توجه می شود که این بی توجهی می تواند به فرهنگ اصیل و غنی ایرانی لطمه هایی وارد کندکه به همین منظور گروه اهورامزدا این موضوع را برگزیده است.
+
نوشته شده در جمعه 6 بهمن1385ساعت 15:24 توسط گروه اهورامزدا
|
